
WYPRAWY
GALERIA
GAWROSY
KONTAKT

Jak zostałam zaspiarą...

07.02.2010

... mógłby brzmieć tytuł tekstu autorstwa Asi Metelskej, w którym opisuje swoją pierwszą zimową wspinaczkę w Tatrach:-) Jednak czytając tę bardzo osobistą relację Asi zobaczycie, że wspinanie w górach to coś więcej niż tylko kopanie się w śniegu po pas.

Zdobywanie pierwszych górskich szlifów przez Asię miało miejsce na samym początku roku w Morskim Oku, gdzie w szerokim klubowym gronie reprezentowaliśmy podczas sylwestrowej zabawy naszą Gawrę. Partnerem Asi w jej perwszej górskiej wspinaczce (i to od razu zimowej) był Przemek "Memek" Cholewa z KW Bielsko-Biała.

GREG

Oto relacji Asi:

Jest pierwszy stycznia 2010 roku, godzina 7 rano. Budzę się w ciemnym pokoju wśród kilkunastu znajomych pogrążonych w głębokim śnie, którzy odsypiają hulanki wesołej zabawy sylwestrowej. Leżę chwilę w ciepłym śpiworze zastanawiając się nad ewentualnym kacem i bólem głowy, (które to chyba faktycznie w takich okolicznościach przyrody są dużo łagodniejsze…) oraz nad chęcią podniesienia się z łóżka… Nagle moje oczy otwierają się szeroko, a w głowie świta myśl: „Tak! To jest w końcu ten dzień! Idziemy na prawdziwie górską, zimową przygodę!”

Zdecydowanie wstaję, zbieram niezbędne rzeczy i po cichu wychodzę z przesyconego aromatycznym zapachem pokoju? Szybkie śniadanie w postaci kawy oraz chleba z czekoladą stawia mnie na nogi, czas ruszać. Wychodzimy przed schronisko, a tu okazuje się, że warunki sprzyjają, więc nie ma na co czekać. W książce wyjść wpisuję informacje nie do końca tam, gdzie powinnam..(chyba z podekscytowania i zaspania). Droga Muskata na Progu Mnichowym - myślę schodząc po drewnianych schodach- brzmi nieźle, zobaczymy, o co tak naprawdę chodzi w tym zaspiarstwie…

Podejście pod drogę jest dla mnie wyjątkowo długie i męczące po sylwestrowych tańcach. Z każdym krokiem w mojej głowie pojawiają się myśli dotyczące głównie wspinania, drogi, pod którą zmierzamy; gór, które nas otaczają; zmiennej pogody, która może nas przecież zaskoczyć; niezwykle pięknej przygody; wytrzymałości i kondycji, nad która powinnam popracować po powrocie do Gorzowa, umiejętności i oczywiście nowej ciekawej znajomości…

Kiedy podchodzimy żlebem pod Próg Mnichowy, przystaję na chwilę i rozglądam się dookoła. Przede mną widnieje piękna, smukła i dumna sylwetka Mnicha w otoczeniu świty;) W dole widać ciemny punkt w postaci schroniska, przed nim niezamarznięta tafla Morskiego Oka. Pod stopami czuję biały, stromo rozłożony dywan śnieżny. Po kilku głębokich wdechach mroźnego powietrza zamieram na sekundę bez ruchu. Odczuwam nagły przypływ emocji i jednocześnie lęku. Czuję, że tu nie ma żartów, że otaczają mnie najprawdziwsze góry z całą swoją mocą! Wiem, że jesteśmy w pewnym sensie zdani na wszechobecną i prawie namacalną siłę natury. I nagle wszelkie zbędne myśli ulatują z mojej głowy wraz z nastaniem niesprecyzowanej powagi sytuacji, w której się znajduję, oko w oko z potęgą gór. Niezapomniana chwila totalnego skupienia przybierająca formę chwilowej medytacji, w której nabieram pokory i jednocześnie odwagi na kolejny krok w górę.

Dochodzę do miejsca, w którym zakładamy (kto zakładał ten zakładał) pierwsze stanowisko. Na twarzy mojego partnera wspinaczkowego dostrzegam spokój i zadowolenie, co zdecydowanie wpływa na obniżenie mojego niepokoju i jednocześnie stwarza atmosferę zaufania. Pijemy herbatę i wymieniamy niezbędne informacje. Właściwie to bardziej ja słucham istotnych wskazówek dotyczących wybijania (soczysto zielonych) igieł, demontażu stanowiska, wbijania i trzymania dziab… Po niezbędnych instrukcjach zostaję zupełnie sama. Wydaję stopniowo linę, obserwując płynność i grację ruchów partnera. W międzyczasie nadchodzą chmury, jakby chciały dokładnie i szczelnie otulić delikatne góry.

Asekurując, obserwuję otaczającą mnie przestrzeń. Nie ma nic poza bielą i niekończącym się uczuciem wolnej, nieograniczonej przestrzeni. Biała kurtyna przysłoniła cały świat łącznie z pięknymi sylwetkami skalnymi, co sprawiło, że pozostała tylko jedna droga do pokonania! Zaczyna padać śnieg, lina dalej płynnie i coraz szybciej przechodzi przez przyrząd. W zwolnionym tempie podnoszę głowę w górę i dostrzegam płaty delikatnie spadającego śniegu, który ucieka spod dziab mojego partnera wspinaczkowego. Patrzę i nie wierzę…Nietknięta i nieskazitelna biel otacza mnie do granic możliwości, oczyszcza umysł i ciało, wprowadza w stan ukojenia i emocjonalnego wytchnienia. Chwila, w której nie istnieje nic piękniejszego. Czuję, jak wirujące powoli w bezwietrznej ciszy płatki roztapiają się na moich polikach i zatracam się zupełnie… Czy to roztopiony śnieg spływa po mojej twarzy, czy może łzy szczęścia…

Koniec sielanki! Z daleka dochodzi mnie echo słów, które odszyfrowuję jako: „Mam auto”. Zaczynam działać. Mam przed sobą do wybicia trzy zielone igły. Pierwsza wychodzi w miarę szybko, druga również, a trzecia głęboko osadzona w zamarzniętej ziemi siedzi konkretnie i nie ma zamiaru zmieniać swojego miejsca. Uderzam desperacko z całych sił na wszystkie zaprezentowane mi wcześniej sposoby i nic! W głowie pojawia się myśl: „Zostaw ją, trudno, szkoda czasu” - przecież chłopaki tyle razy powtarzali, że w górach trzeba działać szybko! Nagle jest! Ruszyła się i powoli wychodzi, uff… Ruszam w górę. Pierwsze dwa ruchy niepewnie i powoli, lecz po chwili idzie już sprawniej. Znajduję zamarznięte trawy, w których dziaby lokują się idealnie i nabieram płynności ruchu prawie jak podczas wspinu na sportowych drogach skalnych… Wyciągam kolejną igłę i ruszam w mega (przynajmniej dla mnie) trudności. Jest troszkę pionowo i skalnie. Wbijam lewą dziabe w trawę i wiem, że powinnam podejść wysoko na nogach, aby wbić prawidłowo drugą. Desperacko próbuję stanąć na przodzie raka w śniegu z nadzieją, że pod nim znajduje się lód lub zamarznięta ziemia i uda mi się utrzymać ciężar ciała. Niestety napotykam skałę, która w spotkaniu z moimi rakami wydaje nieprzyjemny zgrzyt, jakby krzyk rozpaczy i bólu, po czym czuję, że odpadam! Nagle jednak dzieje się coś niesamowitego! Moja lewa dłoń mimo bezwładnie opadającego ciała zaciska się mocno na dziabie! Wiem, że nie wytrzymam długo wisząc na jednej ręce i oczywiście nie ściągnę z niej szmaty…więc jakby automatycznie biorę duży, szybki zamach i z całej siły uderzam bardzo wysoko w śnieg, pod którym na szczęście znajdują się trawy i jakoś wychodzę z opresji. Ogarnia mnie uczucie radości ze stoczonej walki i dostrzegam pokłady mocy w bule zgromadzone podczas przyjemnego, relaksującego, letniego wspinu… ;)

Dochodzę do stanowiska, gdzie następuje wymiana zdań, uśmiechów, emocji, wrażeń… sprawna przepinka i ruszamy dalej. Na drugim wyciągu nie nadążam z wydawaniem liny. Czuję, że mój partner nie założył przelotów i jestem zadowolona, że pewnie będzie przyjemnie i łatwo. Wychodzę zza skalnego filara, a tam trawers przy skale nad przepaścią!(no tak przecież wspinam się z nadczłowiekiem?) Przechodzę, dalej ciesząc się niezmiernie z otaczającej mnie białej przestrzeni ograniczającej widoczność... Do końca wyciągu zostaje głównie połóg śnieżny z małym skalnym progiem, który pokonuję bez większych problemów.

Całą drogę po załojeniu trzech wyciągów kończymy z uśmiechami na twarzach, ogromnym zadowoleniem i satysfakcją. Na zakończenie pijemy gorącą herbatę i zajadamy się mleczną czekoladą w towarzystwie niezwykłego niedźwiedzia górskiego….

Podczas zejścia szlakiem poza ogromnym zmęczeniem odczuwam ogromny przypływ pozytywnych emocji i rodzącego się górskiego uczucia szczęścia…

ASIA

Ponizej mała galeria zdjęć.

WRÓĆ


05.09.2010 The Cyfra Trip - Magic Wood i Tarn zaliczone Pasztet i Kwiato (Michał Kwiatkowski / UKA) pod koniec lipca ruszyli w swój wielomiesięczny trip, ja dołączyłem do chłopaków na dwa tygodnie w Tarnie. WIĘCEJ
26.08.2010 Maciek i Mikołaj w Cham Kłopoty techniczne z obsługą strony spowodowały, że ten news dopiero po kilku długich tygodniach ukazuje się na klubowej stronie. A szkoda, bo chłopaki naprawdę fajnie powspinali się w tym roku w masywie Mont Blanc. WIĘCEJ
06.07.2010 Gawrowiczka w Norwegii Od kilkunastu dni przebywa w krainie fiordów Asia Metelska. Wspólnie z Memkiem udała się tam na zarobkowe wakacje, przy okazji stara się też wspinać. WIĘCEJ
archiwum aktualności

virtualnetia.com | tworzenie stron internetowych